میعشقولانسمت به رنگ روزهای قدیم
به زنگ زندگی جدید
به رنگ چشمان زیبایت
به لمس دستانه مهربانت
به آرامش و سکوت خونه
به شر و شور کنارت زیستن
به سر و صدای پخت و پز
به دیدن سریالهای آبکی و غر غر کردن
به شیرینی لبخندهایمان
به دلخوریهای ناگهانی و بی مقدمه
به هر چه که با تو تجربه کردم
میعشقولانسمت و زنگها را برایت به صدا در می آورم تا حضورت را همه احساس کنند...
...
سه نقطه واسه ادامه ی مطلب
ادامه ی زندگی
ادامه ی داستان
ادامه ی جملات
ادامه ی تفکرات
پس فقط فعلا همین
سه نقطه
...
حدود 20 روز از رمضون رفت و من فقط یه روز به زحمت روزه گرفتم
لعنت بر شیطون
همیشه اون سالها که روزه میگرفتم فکر میکردم چرا یه عذر شرعی نمیارم و روزه رو بی خیال نمیشم
حالا که دیگه نمیتونم روزه بگیرم دارم فقط به خودم لعنت میفرستم واسه اون فکرا
حالا که دیگه نمیتونم روزه بگیرم وقتی صدای ربنا میشنوم فقط بغض میکنم و اشک دور چشمام جمع میشه
حالا که دیگه نمیتونم روزه بگیرم به این فکر میکنم که کاش منم میتونستم روزه بگیرم
تازه میفهمم روزه گرفتن و روزه بودن یعنی چی
تازه میفهمم که واسه چی بعد از ماه رمضون سبک بودم
چه دیر فهمیدم ...
واقعا که چه دیر فهمیدم
آخ...
چه دردناک
وقتی میشکنه
همه فکر میکنند که پات بود شکست
ولی کسی نفهمید که قلبت بود
همه پات رو نگاه میکنن که گچ گرفتی
ولی کسی نمیبینه که دلت رو هم گچ مالی کردی
همه برات کمپوت میارند که بخوری
ولی کسی دلداریت نمیده که دلت آروم بگیره
تو چی؟؟
نمیخوای دلداریم بدی...
کجاست این دنیا...
دنیای آرزوها
دنیای زیباییها
دنیای بهترینها
هر روز اندوه روز گذشته و حال و آینده پرکرده فضای زندگیهامونو
لحظه ها انگار نیستند
چهره ها پر کرده اند فضای ذهنها رو
پس چهره ها چی هست؟؟
خودمون هم نمیخواهیم بدونیم...
فقط تو فکر نداشته ها هستیم و بس
پس تکلیف داشته هامون چی میشه!
کی میخواد قدر اونها رو بدونه
دنیامون شده شکنجه گاهمون
واسه خودمون
واسه نزدیکانمون
واسه خودمون
خستگی همیشه سراغمون میاد
تو نگاهمون
تو چشمامون
انکارش میکنیم ولی هست...
کاش تمومشون برن